Kruispas in Spijkerbroek 16

Wanneer de gedachtenkronkel is begonnen weet ik niet. Maar het leek mij zo'n ontzettend leuk idee om tijdens hun vakantie op het huis en de puppy te passen van mijn broer en schoonzus even buiten de stad. "Het is wel een Border Collie" waarschuwde mijn schoonzus. Toen ik Pup een paar weken vóór mijn oppasvakantie zag, was het liefde op het eerste gezicht. Pup sprong mijn witte broek smerig, plaste mijn schoenen vol (terwijl ik ze nog aan had) maar de liefde was wederzijds. 'Dat wordt een heerlijke vakantie' dacht ik. Ik zag mijzelf eindeloze wandelingen maken door zonovergoten landerijen - goed voor mijn rug, goed voor mijn conditie en bijzonder goed voor Pup.

Als voorbereiding ging ik een keer mee naar de puppycursus; ik schrok me kapot. Pup bleek het slimste hondje van de klas die alle Rotweilertjes, Retrievertjes en het Afrikaanse jachthondje eruit holde. Border Collies zijn de honden die schaapskuddes bij elkaar houden. Pup is daar tijdens de puppyklas al mee bezig ook al heeft niemand dat ooit tegen hem gezegd. Hij loopt nooit recht op z'n doel af, maar loopt er altijd met een boogje omheen zodat het doel in alle richtingen is te manouvreren en te manipuleren. Fascinerend. Ik begon een duister voorgevoel te krijgen van wat mij te wachten stond.

Ondertussen zit de familie in Frankrijk en is hier even buiten Groningen de machtsstrijd in volle gang. Als 'Hoofd van de Roedel' moet ik mijn gezag laten gelden, ik vind ook dat ik dat voor mijn doen behoorlijk goed doe - anders gezegd: meer gezag zit er gewoon niet in mij, maar op Pup maakt dat vooralsnog weinig indruk. Ik mag dan best wel een hoog IQ hebben, op dit gebied is Pup slimmer dan ik. Hij test mij aan alle kanten uit en passeert mij links en rechts in de hierarchie. Ik kom er nu achter dat 'Hoofd van de Roedel' een functie is die mij niet ligt. Doe maar een voorstel en als ik het er niet al te erg mee oneens ben, dan doen we dat toch gewoon? Maar bepalen wat er moet gebeuren en, in het geval van Pup, wat er wel en niet mag, vind ik hoogst vermoeiend.

Eigenlijk wist ik dat ook al wel. Dat is bij salsa precies hetzelfde. Ik heb nooit de mannen benijd die weliswaar leiden maar die ook steeds moeten bedenken wat er gaat gebeuren, ongeacht met wie en op welk nummer ze dansen. Kortom: ik ben liever een kritisch roedellid dat vanaf de zijlijn commentaar levert. Pup niet, Pup gaat als een Echte Man op Muggenjacht en verricht heroïsche heldendaden tegen de brullende stofzuiger. Pup weet precies wat er moet gebeuren, wat hij wil én wat hij van mij wil (koekjes!).

Toen de gootsteen in de keuken verstopt zat, had ik niks aan Pup. Ik haalde het onderliggende aanrechtkastje een beetje leeg - vanwege Pup kon de boel niet op de grond gezet worden - en draaide vloekend en scheldend de gootsteen uitelkaar. Gootstenen zijn altijd verstopt op momenten die je het slechtste uitkomen. En bovendien: daar heb je nou toch mannen voor? Pup wrong zich onder mijn arm om vooral niks van het schouwspel te missen. Toen ik hem chagarijnig wegduwde, ging hij achter het geopende kastdeurtje zitten en keek vanonder het deurtje naar mijn verrichtingen. Eigenlijk was ik best wel trots op het feit dat de verstopping even later verholpen was. Zoiets zou mijn positie in de hierarchie ten goede komen, dacht ik. Alleen dacht Pup daar anders over.

Ik had ook bedacht dat ik op die prachtige plavuizenvloer met rechte tegels in de woonkeuken mooi mijn tangoloopjes zou kunnen oefenen. Want ik wil in september weer beginnen met tangodansen en dan wil ik goed beslagen ten ijs komen, ahem. Maar op dit moment zitten de tango-cd'tjes nog gewoon in mijn tas. Vanaf de eerste dag hier luister ik naar bachataradio.com. Bachata is en blijft echt mijn muziek, om stoom af te blazen en om mezelf te motiveren om elke dag mijn rugoefeningen te doen. Dat komt bij dat Pup van bachata blijkt te houden. Hij zit vaak op de plavuizen vloer keurig rechtop aandachtig te luisteren naar de muziek. Het leukste was toen ik bachata stond te dansen tijdens het koken. Pup had zoiets nog nóóit gezien! Hij ging er apart voor zitten en keek z'n ogen uit, zijn kop ging op een gegeven moment zelfs scheef, met in zijn ogen een verbaasde uitdrukking. Pup snapte er niks van maar kwam al gauw in de mood om zelf ook te gaan dansen.
De vakantie duurt nu nog een paar dagen. Voor mij zijn een aantal dingen duidelijk geworden. Ten eerste wil ik zelf nooit en te nimmer een hond en al helemaal geen Border Collie. Ten tweede heb ik voor het tango-oefenen gewoon een Echte Man nodig. En ten derde houden Border Collies van bachata.