Kruispas in Spijkerbroek 15

De Visconti-film ligt al klaar op de dvd-speler. Maar Vriendin bekijkt met belangstelling het doosje dat ik haar in de handen heb geduwd. "Dit lijkt mij ook wel leuk" zegt ze, "'t is in elk geval in kleur". Het is de dvd van het Tango Taboe Zomer Camp van 2009. Gezusterlijk zitten we even later naast elkaar op de bank. Zij nipt aan haar kopje geen-koffie-maar-thee-want-anders-slaap-ik-niet-vannacht en ik glock een flinke bak sterke Colombiaanse koffie weg omdat ik met of zonder koffie sowieso slecht slaap. Koffie uit Colombia, "koffie van het FARC" zegt Vriendin die zonder schroom de hele wereld rondvliegt en meer dan tien talen vloeiend spreekt.

Ze heeft van mij gehoord over de Tango Taboe Campen zodat ze nu graag de film wil zien. Ikzelf heb sinds het Taboe Zomer Camp helemaal geen tango meer gedanst omdat de huisarts na het Camp een hernia bij mij constateerde. Dus niks geen balansproblemen of een verkeerde tangohouding; als je je voeten niet meer voelt, dan houdt het dansen gewoon op. Na het Taboe Camp startte ik het vreugdeloze proces van fysiotherapeut, (vervelende) oefeningen thuis op de grond, zwemmen en, vooral, niet hardlopen. Ondertussen sta ik op de wachtlijst voor de neuroloog (en hierna komt de wachtlijst voor de MRI-scan). En met een hernia kun je beter geen tangodansen, ik durf het ook niet meer.

Het afgelopen half jaar heb ik bewust mijn kop in het zand gestoken. Het ergste van de afgelopen winter was niet de pijn maar dat ik niet naar het Winter Taboe Camp kon. Ik wilde er niets van horen. Er was wel een dvd bezorgd die ik op het Zomer Taboe Camp had besteld. Maar ook die bekeek ik niet. Tot vanmiddag, toen de stapel op de keukentafel, die inmiddels was uitgegroeid tot een ware toren van Babel, omdonderde. Toen vond ik de envelop met de dvd.

De dvd draait amper of Vriendin vraagt een beetje bang: "Er komen toch wel mannen in voor?". "O ja" zeg ik, "genoeg. En hele leuke". Vriendin heeft het net uitgemaakt met haar Syrier, en die nieuwe in Oman is het toch ook niet. Ze is geïnteresseerd in alle mannen die ze (nog) niet kent. "Alleen ga ik niet weer met een man op dansles" zegt ze overtuigd. "Ook geen tango. Dan kan ik het na twee lessen en dan is die man de rest van de cursus bezig om het te leren. Bovendien wil ik na elke dansles gewoon weer een andere man". Verandering van spijs doet eten. Ikzelf weet alleen nog rationeel wat allemaal mogelijk is met een man, want niets is dodelijker voor je libido dan een hernia.

Desondanks meldt Vriendin even later dat ze eigenlijk wel graag wil weten met welke mannen ik 'het' gedaan heb en of ik die even wil aanwijzen. Ik zeg dat het op beide TaboeCampen niet in mij is opgekomen dat je met een man nog meer kunt doen dan met hem dansen, maar Vriendin gelooft dat niet. Nou ja, in dat geval wil ik gelijk over: zij heeft jarenlang in India en Tibet in een klooster zich zitten onthechten - met het uitzicht op boeddhistische monniken met mp3-spelers en de nieuwste computers - dus dan wil ik eerst weten hoe die Tibetaanse lama's in bed zijn. "Jij bent écht erg" roept ze verontwaardigd, "ik heb daar alleen maar zitten mediteren, hoor". Dat geloof ik meteen. Ik herinner mij foto's van heilige mannen na een ritueel bad in de Ganges, in hun blote todeledokus. Met zulke mannen in mijn omgeving zou ik ook niks anders doen dan mediteren. Ik doe het nog liever met een Groninger Metworst dan met zo'n uitgedroogde fakir (ik ben toch vegetarier- al slaat deze opmerking helemaal nergens op). Maar dan vertel ik lekker ook niks over de Taboemannen.

Het weerhoudt Vriendin er niet van om bij haast elke man te vragen: "O, die is leuk, hoe heet 'ie? Heeft 'ie een vriendin? Heb je zijn mailadres?". Ze reageert niet eens als ík in beeld zweef maar heeft alleen oog voor de mannen. Ja, en ik vertel er vaag vanuit de verte wat dingen bij. Vaag omdat ik ineens weer helemaal terug in de tijd ben, weer op het Zomer Camp. Ik zie Paul en het lieve gezicht van Paras, ik zie Iwan en Isabella weer prachtig dansen, ik hoor weer even hoe 'English' Michael is. En ik antwoord dingen als: "Hij heeft voor mij 'Dos Gardenias' gezongen met z'n gitaar en ja, in het echt is hij ook heel leuk", "Hij heeft voor mij een gedicht geschreven dat ik pas thuis in mijn tas vond" en "Hij ging elke avond naar huis om zijn kat eten te geven". Dat laatste vinden we overigens allebei het leukste dat je van een man kunt vertellen.

Na de dvd vertel ik meer over het Taboe Camp. Over de fantastische engelen die ik had: eentje maakte zelfs mijn bed op! Over één engel die de hele avond met mij wou dansen en die tegen mij zei dat hij zijn hele leven mijn engel wou zijn. Over die struise Nieuw-Zeelandse die in Argentinië achterna werd gezeten door een kleine man die alleen maar met haar wilde dansen (en zij niet met hem omdat hij tijdens het dansen zijn hoofd op haar borsten legde en al dansend in slaap viel) en die zich voor hem verstopte onder een tafel met kleed en die hem uiteindelijk van zich af schudde door dwars door een taxi te gaan die daar stil stond (gewoon, aan de ene kant erin en aan de andere kant er weer uit, als in een film). Over die kleine Antilliaan die naarmate hij beter tango danste met steeds grotere vrouwen ging dansen totdat ze als stel echt onbestuurbaar dreigden te worden en hij Echt Hele Grote Vrouwen ging vragen om voor hem uit te kijken; die geen vrouw wou weigeren maar die zó in trek was (omdat hij zo goed danste) dat hij waarschijnlijk oververmoeid of met een burn-out weer naar huis is gegaan (hij deed meestal drie workshops op één dag). Over dat ik op een kamer sliep met een stewardess en een klassiek zangeres - ha, en over een andere Taboeganger die vanaf de eerste ochtend zeker wist dat hij niet in hetzelfde gebouw zat als die zangeres omdat hij 's ochtends niemand meer onder de douche toonladders hoorde zingen.

Tja. Vriendin denkt nog eens na. "Kun je niet naar het Taboe Camp als je helemaal geen tango danst?" vraagt ze dan. "Want ik weet niet of ik tango wel zo'n leuke dans vind". Ik haal m'n schouders op. Tango is ook niet mijn Eerste Echte Grote Liefde. Argentinië vind ik niks en met die Argentijnse mannen hoef ik ook niet zo nodig te dansen. "En m'n buik dan?" vraagt Vriendin. Ze heeft een stevige buik, maar het is allemaal eerlijk verdeeld in deze wereld want zíj heeft goddelijke benen en prachtige, kleine, slanke voetjes; van het soort waar Argentijnse tangoschoenen voor worden gemaakt, de droom van elke schoenenontwerper. "Voor tango heb je mooie benen nodig" zeg ik, "en die heb je. En die buik valt bij het tangodansen helemaal weg. Mijn voorgevel, dát is pas een probleem, zelfs als ik níet dans". Als ik naar huis ga, is de afspraak gemaakt: ik neem Vriendin mee naar een tangoproefles van Rob en Inez. Op de stoep heeft Vriendin nog één vraagje aan mij: "Waar ging die dvd nou eigenlijk over?". Ik weet het niet, geen idee. Over het Tango Taboe Camp van 2009. En dat ik snel weer moet gaan tangodansen. Denk ik.