Kruispas in Spijkerbroek 14

Tango is eigenlijk best wel een rare dans. Bij een salsaparty weet ik na een half uur al wel wat voor avond het gaat worden. Dat leid ik af uit de mensen die aanwezig zijn en de dj die draait. Als er voldoende leuke mensen zijn waarmee ik heerlijk kan dansen én er is een dj die goede muziek draait, dan kán het eigenlijk niet meer misgaan: dan wordt het een dijk van een avond. 'Lekker dansen' en 'een leuke avond' zijn voor mij bij salsa synoniemen. En als dat er allemaal niet is, dan zijn er altijd nog de cocktailtjes waarbij ik mijn heil kan zoeken.

Met tango is dat allemaal heel anders. Ik weet pas wat voor salon het was als die al voorbij is. En een salon is om heel andere redenen leuk als een party. Een salon kan zelfs leuk zijn als ik beroerd dans of zelfs maar heel weinig dans. Ik ben bij tango ook niet zo hongerig om te dansen, ik hóef niet zo nodig te dansen op een salon. Het is wel mijn motivatie om naar een salon te gaan. Tango-dj Elzotronico noemt dat de 'zaagtandcurve van de tango': Als je lekker hebt gedanst, dan ga je naar de volgende salon om dat te herhalen. En als het één en al ellende was, dan ga je óók naar de volgende salon in een poging om het dansgeluk opnieuw te gaan zoeken. Maar voor mij zijn salons in de eerste plaats bedoeld om andere mensen te ontmoeten. En tussendoor dans ik wat. Als beginner voel ik mij ondertussen een volwaardig lid van de tangofamilie, want beginners moeten er nou eenmaal ook zijn. Zonder beginners geen gevorderden, en alle gevorderde dansers zijn ooit beginners geweest. Maar ja, haantjes vertellen ook nooit dat ze vroeger een eitje waren. Het enige bezwaar tegen het tangocircuit is eigenlijk dat er geen lekkere negers rondlopen; maar dat terzijde.

Van de beginnerssalon gisteravond wist ik niet wat ik er van moest verwachten. Ik dacht ergens wel een beetje dat die salon in Ocho de Mayo speciaal voor mij was georganiseerd. Want als ik ergens standaard een beginner ben, dan is het wel in Ocho de Mayo. Ik ben daar vorig jaar een paar maanden de enige beginner geweest die er regelmatig kwam. Sinds half januari komt er nog een beginner die ook bij Rob en Inez lest en die nu twee maanden werkelijk subliem tango danst. Voor de rest heb ik een paar keer mensen van mijn eigen lesgroep overgehaald om naar Ocho de Mayo te gaan en die hebben daar een uurtje langs de kant gezeten en zijn vervolgens weer naar huis gegaan zonder dat ze met iemand hadden gepraat of gedanst. ³Dat ligt ook aan de mensen zelf² zeggen ervaren tangodansers dan, die niet meer weten hoe het voelt om een beginner te zijn. Maar afgelopen vrijdag was het uur van de waarheid: beginners hadden gratis entree bij de beginnerssalon in Ocho de Mayo. En ik moest betalen.

Aanvankelijk was ik trots op mijn promotie. In Ocho de Mayo was het druk, de dansvloer was vol. Er waren veel mensen die ik nog nooit gezien had en die dus kennelijk de beginners waren. En vergeleken met die beginners was ík dus geen beginner meer, ook al zaten sommigen bij mij in dezelfde groep op les. De ervaren tangodansers hadden op de beginnerssalon de taak om zoveel mogelijk met beginners te dansen. Ik sloeg al gauw groen en geel uit van jaloezie. Zo'n behandeling had ik de afgelopen maanden ook wel gewild! Het tangocircuit in Ocho de Mayo is een bastion, een onneembare vesting waar je je als beginner moet invechten door gewoon elke keer maar weer te komen en te zorgen dat je in no time goed en full-embraze danst. Afgelopen vrijdag op de beginnerssalon was het bastion Ocho de Mayo gevallen. Er hing ineens een hele open sfeer.

Tja, dan míjn eerste keer, dat moet ongeveer eind oktober zijn geweest. Na twee tangolessen nam de Vriendinbroer mij mee naar Ocho de Mayo. De man met de portomonnee vroeg mij bij de deur of ik ook kon dansen. ³Ja natuurlijk² zei ik met de arrogantie van een salsadanser (want die denken altijd dat ze alles kunnen), ³ik heb AL twee lessen gehad². ³Nou, ga dan maar direct naar binnen want er zijn zeven mannen en er is nog geen enkele vrouw² zei de man blij. Ik schrok me een ongeluk en vluchtte de wc in. Daar ben ik een tijdje blijven zitten, mij verwonderend over de kraakheldere ruimte, de riante hoeveelheid wc-papier en het mandje met tampons ­ kom daar in het Platformtheater eens om! Toen ik veel later binnen kwam, was er één danspaar aan het dansen. Ik had nog niet eens thee getrokken van mijn theezakje toen een man mij ten dans vroeg. Ja, en wat er toen volgde, was een slagveld van mislukte ocho's en gemiste kruispassen. Ik voelde mij net zo'n paard op een concours hippique dat alle hekjes, muurtjes en slagbomen omver loopt. Vandeweeromstuit kreeg ik de slappe lach, terwijl mijn dansparter akelig stil bleef. Tussen twee nummers stonden we even stil en was ik een beetje uitgelachen. Ik voelde ineens de ogen van de mensen langs de kant en ik bedankte mijn danspartner, want hij had ook gewoon kunnen weglopen. Toen wist ik nog niet dat als je een man bedankt, je daarmee aangeeft dat je niet verder met hem wilt dansen. ³Ja?² vroeg hij verbaasd. Daar was ik weer verbaasd over en ik snapte er helemaal niks meer van toen hij zich omdraaide en alsnog wegliep.

Verbouwereerd ging ik langs de kant zitten naast mijn kopje afgekoeld water. Dat waren mijn eerste danspassen in Ocho de Mayo. Gelukkig ontfermde dj Pedro zich daarna over mij. Hij liep alleen maar met mij waardoor ik mij een paard in de manege waande. Ik voelde mij een beetje beledigd want ik kon AL een ocho naar voren en eentje naar achteren én een kruispas! Pedro leerde mij om mijn benen bijelkaar te houden (³jij danst als een ruiter²), om niet met mijn passen 'schuin over te steken' en om in de eerste plaats naar de muziek te luisteren ³want de musica is machtiger dan een man².

Op de beginnerssalon gisteravond ging ik direct van start met de Snor. Maar die stelde na een half nummer een partnerruil voor met een beginnend stel dat volgens hem alleen nog maar aan de kant had gezeten. Dus nu moest ik verdorie zélf met beginners dansen terwijl ik tot die tijd als beginner hoofdzakelijk langs de kant zat - ik weet niet wat ik het ergste vind. Ik heb met mannen gedanst die geen les, twee lessen, heel veel lessen en ooit eens les hadden gehad en die stijf van de zenuwen stonden. Eentje zei zelfs 'u' tegen mij, toen voelde ik mij even een echte, ervaren tangodanser. Vanaf de kant was het in elk geval erg leuk om te zien. Het waren net botsautootjes op de dansvloer. De beginnende dansers gingen als ongeleide projectielen alle kanten op, staken schuin over, dansten tegen de dansrichting in en de ervaren dansers zorgden met hun tangolessen op de dansvloer voor geweldige opstoppingen. Soms ging het weer even goed en dan ging er weer een beginner als een spookrijder tegen alles in, zijn danspartner als stormram gebruikend. Als je langs de kant zat, moest je soms je benen optrekken of opzij duwen of op de stoel ernaast gaan zitten als je niet geplet wilde worden. Duwen, schoppen en niemand die dat erg leek te vinden, het was net salsa. Ik heb Ocho de Mayo nog nooit zo gezellig meegemaakt!

Later op de avond was er een demo van Peter en Ina waar ik helemaal niks over kan zeggen omdat ik alleen maar naar Ina's schoenen heb gekeken: een vrij dichte peep toe pump met een hoge, haast gotische stilettohak, blauw met oranje bloemetjes. Ik heb nog nooit zulke mooie, verfijnde schoentjes gezien (ik vond het eigenlijk meer schoenen voor mij, ahem)! En dan te bedenken dat Ina danste met een voetblessure! Daar heb ik diep respect voor! Nog later waren er weinig beginners meer, dus toen werd het allemaal weer een beetje normaal. Maar de goede sfeer bleef hangen. Ik besefte op de fiets naar huis pas dat ik weer een geweldige avond had gehad. Misschien is dat het wel: dat je het bij tango gewoon te druk hebt met vanalles om je af te vragen wat voor avond het zal worden. Geheel volgens de zaagtandcurve ga ik morgenmiddag dus weer dansen om gisteravond te herhalen.