Kruispas in Spijkerbroek 13

Nou, een gelukkig nieuwjaar dan maar voor iedereen. Dat is een beetje laat, maar de hoop uitspreken dat het nieuwe jaar goed en dansbaar moge zijn voor iedereen die dit leest, dat kan natuurlijk altijd. Hoewel het al bijna februari is, heb ik nog steeds niet het gevoel dat ik klaar ben voor dit nieuwe jaar. 2008 is voor mij nog niet afgerond, ik had 2009 willen beginnen met meer duidelijkheid. Duidelijkheid over of dit een salsa- of een tangojaar wordt, bijvoorbeeld. Op SalsaFrancoise's geweldige eindfeest in december vond ik het heerlijk om al die mensen weer te ontmoeten waarmee ik ooit op salsales zat en met wie ik geweldige salsaparty's heb beleefd. Ook heb ik heerlijk gedanst en maakte de muziek mij ontzettend blij (dj Jeroen!). Maar wat ik ooit in de salsa vond, kan ik nu niet meer vinden. Ik ben het kwijt, vrees ik. En toch kan ik het niet loslaten. Ik hoef alleen maar salsamuziek te horen en er begint al weer iets in mij te zingen. Salsa is voor mij een relatie die ik maar niet kan beëindigen terwijl ik weet dat het over is.

Tango is wat dat betreft een beetje een miezerig surrogaat. Tango is ook nooit mijn eerste liefde geweest - voor zover er al sprake was van liefde. Nu, na ruim drie maanden, vind ik tangomuziek nog steeds niet mooi. Op salons onderscheid ik ondertussen wel de verschillende nummers, sommige herken ik ook en af en toe zitten er mooie nummers tussen, maar na een tangosalon waar (traditionele) tangomuziek is gedraaid, kom ik altijd met een kregelig gevoel thuis. Dan moet ik eerst weer een paar bachata's draaien om niet chagarijnig te blijven. Volgens mij komt dat met name door die accordeon. Dat is in mijn (organisten)ogen een mislukt orgel, een bodemloos zeurinstrument dat met alle gemoedstoestanden meezwiert. De laatste keer dat ik in de bibliotheek op zoek was naar 'leuke' tangomuziek, kwam ik thuis met een cd met Colombiaanse salsa en twee cd's van Aventura (bachata). Daarna heb ik die zoektocht maar opgegeven. Omdat ik in december ook zonder danspartner zat, heb ik even overwogen om mijn prille tangocarrière een stille dood te laten sterven. Want als ik de muziek niet mooi vind, dan hoef ik ook niet te dansen. Maar tango hééft toch wel iets en die tangodansers zijn zo leuk.

Toen kwam het Taboe Winter Camp. Van 30 december tot en met 4 januari ben ik wezen tangodansen ergens in de bossen bij Zeist, samen met honderddertig mensen uit zo'n twintig landen. De kachels gingen kapot, de wc's waren verstopt, het brandalarm ging 's nachts af, er was een gaslek, mijn engels is nog steeds niet wat ik ooit hoop dat het zal zijn. Maar ik heb nog nooit in mijn leven zó ontzettend veel plezier gehad en zo heerlijk gedanst. Als ik aan het Taboe Camp denk, dan zit ik al weer te grinniken en te hinniken van het lachen. Ik heb vijf dagen tango gedanst, tangoworkshops gedaan en kans gezien om mijn spiksplinternieuwe, mooie, rode Dr. Adam's kompleet af te raggen - twee dagen na thuiskomst voelde ik de hakken nog in mijn knieën... Wat mij met name aansprak, was de speelse benadering van de tango. En er werd hoofdzakelijk neotango gedraaid (dat is alles waarop je tango kunt dansen behalve traditionele tangomuziek) en daar bleek ik niet cha-ga-rijnig van te worden.

Op het Taboe Camp heb ik geleerd dat het bij tango om het contact gaat, zoals het bij salsa om het spel tussen man en vrouw gaat. Ik weet nu ook dat je bij tango de diepte in kunt. Op de laatste ochtend van het Taboe Camp moesten we in de zaal op zoek gaan naar iets dat voor ons de afgelopen vijf dagen symboliseerden. Ik haalde één van de surprise-eieren uit mijn tas die ik had meegenomen voor de kinderen. Zoals ik wist dat het een surprise-ei was maar daarmee nog niet wist wat er in het ei zat, zo weet ik nu wat tango is. Zelf ben ik alleen nog maar bezig met de buitenste verpakking: de beweging, de figuren, het volgen. Op het Taboe Camp heb ik mensen op verschillende niveau's zien dansen Sommigen zijn bezig met de chocoladelaag. En zeer vergevorderde dansers zijn aan het spelen met het binnenste speeltje. Sinds het Taboe Camp weet ik ook dat de tango wel in mijn lichaam zit, alleen weet ik nog niet hoe die er uit ziet. En mocht ik hier aan twijfelen, dan hoef ik alleen maar terug te denken aan de bombardementen van komplimenten en positieve opmerkingen dat ik op het Taboe Camp kreeg. En te kijken naar de filmpjes op mijn camera waarop ik tango dans met ene Alexander uit Berlijn. Op het Taboe Camp heb ik vooral heel veel gekregen. Zomaar.

Sinds het Taboe Camp is voor mij alles anders. Mijn leven lijkt een kwartslag gedraaid. Veel van mijn voornemens die ik op het Taboe Camp had genomen, heb ik al binnen een maand gerealiseerd. Zo wordt dit jaar voor mij het jaar van de balans, het evenwicht en van het aarden. Ik dans tango op danssneakers en pas als ik mijn balans heb gevonden komen de hakjes weer van de plank. Sinds twee weken zit ik ook op tai chi omdat ik heb gezien dat tai chi een soort van tango in slow motion is waarbij je leert om vanuit evenwicht te bewegen. Ik ben donateur geworden van het STAG, de stichting die de Argentijnse tango in Groningen promoot. Al hoop ik wel dat het STAG iets meer voor beginnende tangodansers gaat doen. De tango promoten op salons waar alleen zeer ervaren tangodansers komen lijkt mij niet erg zinvol. En met salsa weet ik het eventjes niet meer. Op het Taboe Camp heb ik gemerkt dat er een leven zonder salsa mogelijk is en dat dat óók leuk kan zijn.

Mijn eerste tangoles van dit jaar was vier dagen na het Taboe Camp, voor mij een onwerkelijk gebeuren. Zo was het mij gelukt om een nieuwe danspartner te vinden. Of beter gezegd: mijn beste vriendin kwam met hem aanzetten, een pianist. Ooit, heel lang geleden, zaten mijn vriendin, de pianist en ik op hetzelfde conservatorium zonder dat we elkaar kenden. De pianist en ik hebben zelfs samen in het conservatoriumkoor gezeten en allebei meegezongen in het 24-stemmige (volgens mij) of het 48-stemmige (volgens de pianist) stuk van Thomas Tallis. En nu gaan we dan samen tango dansen, al danst hij al zeven jaar tango. Ik zag op die eerste les ook Rob en Inez weer dansen. En hoewel ik op het Taboe Camp mensen fantastisch tango heb zien dansen, ontroerde mij de tango die Rob en Inez dansten. Ik zag nu ineens ook hoe ontzettend goed ze dansen. Een zachte, sprankelende tango. Op die eerste les voelde ik mij als een klein meisje dat thuiskomt na een logeerpartij.

2009 is dus hortend en stotend begonnen. Ik ben verbaasd over welke richting het allemaal uit gaat. Het is voor mijn gevoel ook meer dat ik er een beetje achteraan hobbel. Natuurlijk stort ik mij nu helemaal op de tango, want in juli is er weer een Taboe Camp en daar wil ik bij zijn! Dus tot die tijd dans ik zeker tango, op dat volgende Taboe Camp wil ik geen beginner meer zijn. Maar ik blijf hopen dat ooit de salsa weer terug in mijn leven komt. Tot die tijd dans ik tango.