Kruispas in Spijkerbroek 12

Als iemand mij een half jaar geleden had voorspeld dat ik op een donkere, bijzonder koude avond in december op de fiets naar Haren zou gaan voor een tangosalon, dan had ik die persoon volkomen mesjogge verklaard. Niet dat dat veel consequenties voor de persoon in kwestie zou hebben gehad, maar toch. Zes maanden geleden dacht geen haar op mijn hoofd (en op de rest van mijn lichaam) er over om te gaan tangodansen. En zelfs voor een salsaparty zou ik niet helemaal naar Haren fietsen. Maar ja, life is what happens.

Het begon allemaal afgelopen vrijdag in Ocho de Mayo. Ik wilde Elzo horen draaien op zijn ‘stereosalon’. In Ocho de Mayo komen voornamelijk mensen die al jaren tango dansen en die dat vooral met elkaar doen. Volgens mij komen er geen beginners. In elk geval zijn die er nooit als ik er ben. En dan zit ik als beginnertje langs de kant en zie al die fantastische dansers en voel mij vooral Heel Erg Beginner. Bij salsa is dat heel anders. Dan word je op een gegeven moment wel het circuit ingetrokken, als je maar regelmatig komt. Daar zijn ook altijd beginners aanwezig. Ik heb op salsaparty's vaak met beginners gedanst. Want de beginner van vandaag is de gevorderde van morgen en de favoriete danspartner van overmorgen. Trouwens, salsa is op elk niveau leuk. Maar bij salsa ben je al aardig gevorderd na een, anderhalf jaar. Bij tango duurt dat veel langer. Ik ken tangodansers die na twee jaar vinden dat ze nog steeds niet de basis beheersen. Sommigen zien zichzelf na vier jaar nog als beginner.

Dus in Ocho de Mayo zal ik nog wel een tijdje een beginner zijn. Natuurlijk dansen de mannen met mij als ik ze vraag, en ik word ook wel gevraagd. Maar verdorie, waar zijn toch al die andere beginners? En iets van een middengroep, bestaat die bij tango eigenlijk wel? Salons zijn toch ook leuk als je het nog niet zo goed kunt? Ik wil op mijn eigen niveau dansen, ik wil fouten maken en zelf dingen uitvinden, ik wil kunnen voldoen aan reële verwachtingen en vooral: ik wil heel veel dansen. Elzo draaide leuke muziek, maar voor een beginner als ik was het een regelrechte ramp om daar op te dansen, ongeacht met wie ik danste. En toen hoorde ik óók nog dat ik op het verkeerde feest was: Het échte feest was pas de volgende dag in Haren, van Peter en Ina. Juist ja. “Het is maar een half uurtje fietsen” zei de tangofotograaf tegen mij. Vertel mij wat! Haren is mijn geboortedorp, het decor van mijn jeugd, ik weet maar al te goed hoe ver Haren is.

Nou ja, de volgende avond zat ik klappertandend aan de bar in het Clockhuys in Haren met pijnlijk tintelende tenen en een tot ín het bot verkleumd lichaam. Want voor dat ‘kippe-eindje’ naar Haren had ik het niet nodig geacht om thuis warme kleren voor op de fiets aan te trekken. Ik zat in het gebouw waarin vroeger de dorpsmulo zat, waar mijn ooms en tantes engelse woordjes, wiskunde en geschiedenis leerden, hemelsbreed zo'n vijftig meter verwijderd van het prachtige Hinszorgel in de Dorpskerk waarop ik anderhalf jaar geleden Bach, Sweelinck en vooral veel Böhm heb gespeeld. Toen ik een beetje was ontdooid, keek ik om mij heen. Zover het oog reikte zag ik stellen, paren en setjes, als eilandjes in een grote oceaan. Soms was de verhouding ook nog twee of drie vrouwen op één man, of zelfs helemaal geen man. De meeste mensen had ik nog nooit eerder gezien. Ik voelde me ongelofelijk bedonderd. Had ik dáárvoor dat hele eind gefietst over die ellendig lange, koude Helperzoom? Dat zou een ‘leuke’ avond worden: Vragen, vragen, vragen, en niet voordringen en niet teveel en te vaak vragen want andere vrouwen willen ook dansen en de voorraad mannen is beperkt. Eigen Vrouw Eerst.

Maar het ging allemaal heel anders. Het begon met dj Joost die jarig was. Daar moest natuurlijk voor gezongen worden - zingen is altijd leuk - en hij kreeg voor zijn verjaardag een ‘verjaardagsdans’: hij wisselde steeds van vrouw doordat de vrouwen elkaar aftikten. Daarna kondigde Ina een ‘sneeuwbaldans’ aan: Peter en zij begonnen met dansen, kozen na een tijdje allebei een andere partner en die kozen daarna ook weer andere partners, totdat iedereen op de dansvloer stond. Tot alle setjes en paartjes en stelletjes voldoende door elkaar gehusselt waren en je niet meer zag wie bij wie hoorde.

Tjonge, toen zat de stemming er meteen goed in, het feest barstte echt los! Dj Joost draaide lekkere muziek - ‘klassiekers’ hoorde ik mensen zeggen - waar ik mij weer warm op danste. Tot mijn verrassing werd ik veel gevraagd, ik heb niet één keer zelf hoeven vragen en tot twee keer toe werd ik ‘dubbel’ gevraagd en moest ik zelfs weigeren! Er werd veel gedanst en vaak ook met zichtbaar plezier. Dj Pedro kreeg van mij alle milonga’s, die had ik hem de vorige avond in Ocho de Mayo al toegezegd, onder zijn voorwaarde dat ik ze als merengue’s zou dansen. Tot mijn verbazing kon dat, salsa gecombineerd met tango: De (gesloten) houding van de tango met de beweging van de merengue, met hier en daar een draaitje. Een hele aparte ervaring!

Dansen, kletsen, schoenen kijken, het was allemaal even leuk. Ik was alleen erg verbaasd over wat mensen mij allemaal vertelden. Zo hoorde ik van veel vrouwen dat ze de eerste twee, drie jaar dat ze op tangoles zaten, nooit naar salons gingen. Ze gingen hooguit naar de feesten van de eigen dansschool en dan dansten ze hoofdzakelijk met hun eigen danspartner. Ze vonden het allemaal dapper en stoer van mij dat ik in mijn eentje naar salons ging. “Uit de nood geboren” zei ik, toch wel een beetje triest. Want zíj zaten daar allemaal met hun danspartner en ik moest nog maar afwachten of ik de tweede cursus kon doen. “Gewoon die kerels blijven vragen, hoor” zei een vrouw strijdlustig tegen mij, “en als je niet meer durft, doe het dan voor mij”. Een vrouw vertelde dat ze niet meer naar Ocho de Mayo ging omdat ze daar alleen maar langs de kant zat, ze werd nooit gevraagd. “Het ergste was dat niemand dat erg vond of dat iemand dat zelfs maar in de gaten had” zei ze. Ik nam mij ter plekke voor dat dat mij niet zou overkomen.

De avond was voorbij voor ik er erg in had, wat mij betreft had het wel de hele nacht mogen doorgaan. Dj Pedro verliet zingend het Clockhuys nadat hij iedereen had uitgenodigd voor de afterparty bij hem thuis. Iedereen stond aan het eind van iedereen afscheid te nemen, dat was zo ongeveer het sfeertje. Ik had voor de terugtocht de tangofotograaf als escorte geregeld. De engel kwam daar nog bij. Met twee koene ridders fietste ik over de donkere, stille en verlaten Rijksstraatweg, met de tango nog in mijn lichaam. Vooral die laatste dans met dj Joost die mij ten dans vroeg toen ik hem feliciteerde met zijn verjaardag; die deed ‘iets’ waardoor mijn been zó schudde dat ik even bang was dat mijn tenen als rijpe olijven van mijn voet zouden vallen. “Hee, het is wel míjn been, hoor!” zei ik nog.

Het weekend is nu al weer verleden tijd. De salon in Haren is inmiddels voor mij een heroïsche herinnering geworden waar ik het ongetwijfeld nog vaak over zal hebben, over wat een mens allemaal wel niet over heeft voor een leuke salon. En dan zal ik vertellen over Hoe K-k-koud Het Was En Hoe Ver.