Kruispas in Spijkerbroek 09

Op de fiets naar het Platformtheater kan ik mijzelf nog voor de gek houden en denken dat ik naar een salsaparty ga. Maar als ik voor het Platform sta, is het toch echt duidelijk dat het vanavond om tango gaat. Want op mijn vaste plekje tegen de lantaarnpaal staat een ligfiets geparkeerd. En hoewel er in het salsawereldje vreemde snuiters rondlopen, verdenk ik geen daarvan van het bezit van een ligfiets.

Vanavond is het Eindeseizoenfeest van La Escuela, de kersjestangodansschool van Bettie Bolks. Eigenlijk waag ik mij in het hol van de leeuw. Want bij Rob en Inez leer ik in de half-open houding te dansen waarbij de vrouw met één schouder tegen de schouder van de man aan staat, in een soort v-vorm. Bij Bettie wordt in de gesloten houding gedanst waarbij je met je hele bovenlichaam tegen je danspartner aanleunt. Nou ben ik er niet echt happig op om met mijn voorgevel tegen willekeurig welke man aan te leunen. Maar tango is tango, de muziek is hetzelfde en dansen in de gesloten danshouding gaat mij steeds beter af. Het voordeel van de gesloten houding is dat het volgen een stuk gemakkelijker is en dat er veel minder figuurtjes worden gedaan. Een aparte sensatie daarbij is dat je dingen ruikt als waspoeder en wasverzachter omdat je met je neus zo’n beetje op het shirt van de man zit (en je kunt mooie lippenstiftafdrukken maken, ahem).

Binnen in het Platform hangt niet de rotzooïge salsasfeer. Bettie zit, net als Ewald Chocolaad destijds, zelf achter de kassa en begroet iedereen persoonlijk. De dansvloer is vol, maar er wordt rustig en gedisciplineerd in rondjes gedanst, allemaal in dezelfde richting, tegen de klok in. In het kantinegedeelte staan en liggen de tafeltjes vol met lege wijnglazen en (lees)brillen. Langs de muur en rond de kachel liggen rugzakken, plastic zakjes en fietstassen waarin waarschijnlijk vooral schoenen zitten. Want een beetje tangoqueen gaat met twee of drie paar dansschoenen naar een tangosalon en wisselt regelmatig van schoenen, van dicht naar open. Maar het grootste verschil met salsaparty’s zijn de vrouwen. Ik zit met verrukking om mij heen te kijken. De ene vrouw ziet er nog mooier uit dan de andere! Jurken en rokjes zijn het vooral, en waanzinnige stilettohakken. Er hangt een lach in de lucht. Het is alsof ik op een feest van SalsaFrancoise ben waar voor één keertje tango wordt gedanst. So let’s go tango!

Ik heb meteen al vreselijk veel zin in deze avond. Vanmiddag had ik met de Hogelander over de telefoon een heel lang gesprek. Want na de beroerde tangoles gisteravond was het voor mij helemaal duidelijk dat wij geen geschikte danspartners voor elkaar zijn. Tot mijn verbazing vond de Hogelander dat ook. We mogen elkaar graag, we kunnen ook best wel af en toe een dansje met elkaar maken, maar we kunnen beter niet samen op les. Dat betekent dat ik vanaf nu geen danspartner meer heb en dat ik niet weet of ik de volgende cursus wel kan doen. Maar ik vertrouw erop dat de dingen gaan zoals ze moeten gaan. Misschien dat het feest van vanavond mijn laatste tangofeest is, so let it be! Ik neem me voor om er een dijk van een avond van te maken. Tijd voor apekooi!

Het begint meteen al goed als ik achter een cappuccinootje zit en de snor naast mij komt zitten. We hebben op vorige salons al twee keer met elkaar afgesproken om te gaan dansen, maar het is er tot nu toe niet van gekomen. De snor vertelt prachtige verhalen over zijn beginnerstijd. Hij vertelt dat hij tango oefende met winkelwagentjes in de supermarkt (?!). Ik krijg meteen visioenen van kunstig opgebouwde pyramides van soepblikken die omver worden gereden. Als de latinnetfotograaf ons even later op de foto zet, vraagt hij mij of ik die site ken. “Op Latinnet zit een dame die is overgestapt van de salsa naar de tango” zegt hij. Ik kijk hem aan. “Nou, dat is óók toevallig” zeg ik met een grijns, “ik óók!”. Dan gaan we dansen, dj Pedro tovert tussen de gordijntjes prachtige walsen tevoorschijn die de snor lekker zwierig danst.

Daarna volgen nog veel meer dansen. Zo dans ik met de leraar Duits die praten en dansen combineert. Tussen het vertellen door laat hij mij af en toe een medialunaatje doen of doet hij iets ocho-achtigs om de bocht door te komen - wat op zichzelf al moeilijk genoeg is, want we dansen in het achterste gedeelte waar de vloer behoorlijk stroef is (het voorste gedeelte van de dansvloer is met talkpoeder glad gemaakt). De meeste figuurtjes mislukken omdat ik zo vreselijk moet lachen om zijn verhalen. Zo vertelt hij over stijldanslessen die ‘bijzonder zwaar’ waren omdat er in de buurt van de dansschool ‘zo’n goede FEBO’ (drie Michelinsterren?) zat en hij telkens weer voor de verleiding bezweek, zelfs als hij zijn auto expres helemaal aan de andere kant had geparkeerd. En ik dans voor het eerst op een salon met een beginner, al is het dan meteen wél weer iemand die hiervoor vier jaar flamenco heeft gedanst en die z’n ritmische talent niet verloochent. We lopen alleen maar, een versnellinkje hier, een vertraginkje daar, af en toe een balancéo, maar precies goed op de muziek - het is heerlijk dansen in al z’n eenvoud!

Er is ook een demo van Bettie en de Argentijn. Eigenlijk kan ik daar beter niet over schrijven, ik ben geen fan van demo's op dansfeesten. Bovendien ben ik nog maar een beginner en heb ik waarschijnlijk ook nog geen oog ontwikkeld om het fantastische in een tango te zien (als ik dat al ooit ontwikkel). Als ik die eerste les niet Rob en Inez had zien dansen maar een ander stel, dan was ik, vrees ik, zelfs nooit op tangoles gegaan. Bovendien vind ik Argentinië een akelig rotland. Voor mij bestaat er maar één leuke Argentijn en dat is Che Guevara en die is dood. Maar desondanks zie ik best wel dat de Argentijn en Bettie prachtig dansen en dat het een wonder is dat Bettie hem zo goed kan volgen want ogenschijnlijk voert hij niet al te veel uit. Het is klein en subtiel en introvert. Ik persoonlijk zie liever een Cubaan op de dansvloer spetteren. De mensen om mij heen vinden het allemaal prachtig en klappen enthousiast. Ik doe gewoon leuk mee want het is ten slotte een geweldig feest en ik heb het erg naar m'n zin.

De avond is om voor ik er erg in heb. Alleen als ik in de rij voor de garderobe sta te wachten en dj Pedro een cumbia draait, kijk ik met weemoed naar de lege dansvloer. Salsa is en blijft mijn eerste liefde maar het is net of ik sinds Cuba die liefde een beetje ben kwijt geraakt. Tango wordt voor mij nu wel steeds minder geluidsbehang, maar tango maakt het beest in mij niet los. Voor dit weekend heb ik voorlopig wel voldoende tango gehad. Morgenmiddag is er nog een salon van Peter en Ina, en morgenavond is er in Plaza Danza een groots salsagebeuren, de seizoensafsluiting van SalsaRoy. Maar dat laat ik allemaal aan mij voorbij gaan. Het enige afsluitingsfeest waar ik dit jaar nog heen ga, is het feest van Francoise op de zondag voor kerst. En dan heb ik voor dit jaar wel weer genoeg apekooi gehad.