Kruispas in Spijkerbroek 07

Een van de leukste dingen van tango is dat ik weer in een totaal nieuwe wereld ben aangekomen. Ik zit nu nog steeds in de fase dat ik verbaasd om mij heen kijk. Meestal stort ik mij gewoon ergens in en zie ik pas later waarin ik mijzelf heb ondergedompeld en wat de consequenties daar van zijn. Een nieuwe dans leren is op zich natuurlijk al leuk, maar minstens zo leuk zijn al die nieuwe mensen die ik in het tangocircuit leer kennen. Het zijn bij tango ook andere mensen dan bij salsa. “Geitenwollensokken, groene thee en macrobiotisch” zei de latinnetfotograaf.

Nou moet ik zeggen dat ik aanvankelijk bang was dat tango vooral de wereld was van de cockteasers. Cockteasers zijn vrouwen die heel leuk doen tegen mannen en heel bitcherig naar andere vrouwen. Maar dat blijkt gelukkig niet helemaal het geval te zijn. En trouwens, die cockteasers lopen ook bij salsa rond! Ik vind het een weldaad dat ik veel vrouwen van mijn eigen leeftijd tegenkom. In vergelijking met salsa is de gemiddelde leeftijd bij tango een stuk hoger. De ongeschreven regel lijkt te zijn dat je als vrouw tot je veertigste salsa danst en dat je dan overstapt op tango. Gelukkig heb ik een heel groot hart waar al die nieuwe mensen moeiteloos in passen; salsa, tango, het is een gezellige bende daarbinnen!

Een paar tangosalons geleden zat ik langs de kant met de engel. Ik had net met hem gedanst en ik zweefde nog een beetje na tussen hemel en aarde. De engel danste zó vederlicht, zó hemels, dat ik tijdens het dansen de grond niet meer voelde. Alles ging vanzelf, ik leek te zweven. Ook figuren die ik nog nooit had gedaan, gingen moeiteloos, als in een hele leuke droom. Bij de engel leek de hemel maar één trede verwijderd. Maar het leukste kwam in het gesprek na het dansen. De engel vertelde dat hij een enorme muziekfan is. Soms vindt hij één nummer zó geweldig dat hij dat dan eindeloos vaak achter elkaar draait. Dat nummer gaat dan in zijn hoofd zitten en gedurende één, twee weken leeft hij op dat nummer. Alle muziek en geluiden van buiten vindt hij dan enorm storend. Dansles kan in zo'n periode moeilijk zijn omdat het soms niet lukt om die binnenradio af te zetten. Het was alsof ik naar mezelf luisterde. Eindelijk iemand die begreep dat het, bijvoorbeeld, heel moeilijk salsadansen is als je één bepaald bachatanummer in je hoofd hebt. En dat je soms geen andere muziek verdraagt omdat je genoeg hebt aan de muziek in je hoofd.

Ik vertelde de engel dat ik uit een bizarre wereld kom van angst, schuld en schaamte, waar popmuziek gezien werd als ‘het rijk van de duivel’. Dansen was al helemaal verboden, dat was ‘een verheerlijking van het zondige lichaam’. In dat volkomen geïsoleerde wereldje (zonder tv) ging de ontwikkeling van de popmuziek volkomen aan mij voorbij. Natuurlijk hoorde ik wel het één en ander uit de kamer van mijn broers naast mij komen (het was slechts een dun hardboardwandje), klanken die die periode van mijn puberteit ongemerkt kleurden. Want hoewel ik niet echt naar die muziek luisterde, moet ik nu ogenblikkelijk weer aan die tijd terugdenken als ik die muziek weer hoor. Nu, achteraf, leer ik de namen bij de nummers. In die tijd werden op mijn middelbare school (waar de meisjes geen lange broeken mochten dragen) kinderen van school gestuurd omdat ze ‘On the rivers of Babylon’ van Boney M. op de gang neurieden; dat nummer ging over psalm 137 en werd gezien als DE frontale aanval op het christelijke geloof.

Ik ben nog steeds bezig om dat gat in mijn kennis te dichten. Ik zat al op het conservatorium toen ik voor het eerst kennis maakte met de Beatles. Wat mij toen het meest overrompelde, was het onverwachte: Ik verwachtte ná Bach, Buxtehude, Rachmaninov en al die andere groten, niet meer iets dat mij zó zou raken, dat zó mooi was. Na de Beatles kwamen de Franse chansons, een vriendin die gek was van Prince, een homovriend die dweepte met Madonna, een buurman die een mislukte zelfmoordpoging deed in navolging van Kurt Coubain, Zusje die mij attendeerde op REM. En dan die doodse stilte in de studio van de lokale omroep, waar ik als verslaggever werkte, toen ik vroeg wie Freddy Mercury was (³Waar kom jij vandaan? Uit een ei ofzo?²). Mijn persoonlijke ontdekking van Michael Jackson ­ de wereld stond even stil!- en mijn meest recente openbaring: ABBA. De engel naast mij lachte zich een kriek. En zag meteen in dat het ook zo z’n voordelen heeft. Want er is altijd maar één eerste keer: één eerste keer dat je dat ene nummer voor het eerst hoort. Eerste keren zijn altijd bijzonder en ik heb duidelijk nog een aantal eerste keren in het vooruitzicht. We zaten ondertussen op een tangosalon, zeer ernstig kijkende stellen dansten met gesloten ogen voorbij. “Wie heb ik nou nog gemist?” vroeg ik. “David Bowie” zei de engel meteen, “zegt je dat iets? Life On Mars?”. Het zei mij allemaal niks. Bovendien wou de man die aan de andere kant van de engel zat, met mij dansen.

Ondertussen is David Bowie in mijn leven geland in de vorm van een dubbelcd met ‘the best of...’ die bovenop de stapel bachatacd's ligt (bachata blijft toch de lekkerste muziek om op te koken, bij bachata branden de minste dingen aan, maar dat terzijde). Space Oddity, Life On Mars?, meer past er voorlopig niet in mijn hoofd. Ik struin internet af, op zoek naar informatie over dat androgyne kereltje met die sciencefictionachtige ogen dat op de voorkant van het doosje staat. Ik begrijp weinig van de teksten, ik heb geen idee waar die nummers over gaan. Hoezo Life On Mars? Is het hier op aarde dan niet leuk ofzo? In elk geval kan er voorlopig niet worden gedanst, dat is duidelijk. Salsa, tango, het is uitgesloten. Pas als David Bowie weer uit mijn hoofd en netjes in het cddoosje zit, is er weer ruimte voor een dansje. Toch wel grappig dat in het rijtje salsa, tango, David Bowie ik de verbindende schakel ben.