Kruispas in Spijkerbroek 04

Na een lange dag van afspraken, kou en regen staat de vriendinbroer voor de deur. “Zullen we vanavond samen huiswerk gaan maken in Plaza Danza?” vraagt hij vrolijk. Ik weet meteen wat hij bedoelt: Na afloop van de workshop ‘Wiegjes in de tangowals’ dit weekend, zei Inez dat je die wiegjes heel simpel kunt oefenen met de basispassen, “dat geef ik op als huiswerk”. Ik aarzel. Ik ben vandaag vier keer nat geregend en bovendien ga ik vanavond eerst nog op de koffie bij het Latinnetopperhoofd. Maar een of twee tangootjes als afsluiting van deze dag klinkt erg aanlokkelijk. “Als ik kom, kom ik pas laat” zeg ik, “en ik ga niet eerst nog langs huis om andere kleding aan te trekken”.

Als ik tegen tienen naar huis fiets, ligt Plaza Danza zo'n beetje op mijn weg. Hoewel ik er tot nu toe nog nooit ben geweest, weet ik precies waar het is. Na de tweede of de derde ontmoeting met mijn tangoprins liep ik met hem mee naar zijn auto “ergens aan het Boterdiep” (en vervolgens bracht hij mij weer naar mijn fiets, etc.). Ik had niet door dat die auto pal voor Plaza Danza stond. En ook niet dat er net een salsales was geëindigd. We begonnen te zoenen precies op het moment dat de dansschool leeg liep. Er waren ineens allemaal mensen om ons heen die ik vaag van gezicht kende en die mij lachend groetten en hun duim naar mij opstaken. Plaza Danza is in elk geval geen geschikte zoenplek.

Als ik Plaza Danza binnenloop, vraag ik mij af waar al die salsadansers die ik over Plaza Danza heb gehoord, zo negatief over zijn. Want ik kom in een prachtige, vierkante ruimte, met een bar in de hoek en een grote, open trap in het midden. Zo’n sprookjestrap, zo eentje waar Assepoester vanaf holde en één van haar glazen muiltjes verloor. Er wordt nu tango gedanst, maar met een salsaparty moet het echt geweldig zijn! Overal intieme, knusse zitjes en je kunt ook op de trap zitten. Het is een combinatie van het Platformtheater en Hemingway. En bij een demo komen de dansers natuurlijk de trap af dansen, al heb ik geen idee waar het publiek dan moet zitten.

Aan de bar zitten, heel herkenbaar, vooral salsadansers. De tangodansers zitten langs de kant of dansen rondjes om de trap, allemaal keurig netjes in dezelfde richting. Salsadansers mogen er dan vaak een zootje van maken, tangodansers zijn de beschaving zelve (ahem). Ik ga (in mijn wollen trui) ergens langs de kant zitten. Voor mij dansen de stellen voorbij. Het is net een defilé. Af en toe moet ik even mijn benen intrekken om te voorkomen dat er iemand over struikelt. Volgens mij leer je veel over tango door goed naar tangodansers te kijken. Ik zie stellen samen heerlijk dansen, totaal van de wereld. Ik zie stellen voorbij racen, slalommend om de andere dansers heen, de man continue kijkend waar hij langs moet (een tom-tom?). Ik zie stellen dromerig over de dansvloer dwarrelen. Zoveel dansers, zoveel stijlen en nu ik iets van de basis afweet, zie ik ineens ook veel meer. Als de vriendinbroer voor de derde keer voorbij komt dansen, roep ik heel hard: “Ik bén er, hoor!”.

We drinken eerst een kopje thee. Dan is het zover: de tango. Als ik tegenover de vriendinbroer ga staan, vóel ik al dat ik nog in de salsastand sta. En ook hoe moe ik ben. Gisteravond heb ik heerlijk salsa gedanst op les bij Francoise. Voor het eerst sinds Cuba hield ik het haast een heel uur vol. Maar nu ik tango wil dansen, merk ik dat ik veel te rechtop sta. Het lukt mij niet om mijn houding aan te passen. Bovendien krijg ik de zenuwen van al die verschrikkelijk gevorderde dansers die om ons heen schaatsen. “We kunnen ook gewoon nog een kopje thee drinken” probeer ik nog. Maar de vriendinbroer is al begonnen aan de balancéo. Ik denk aan vanalles tegelijk: mijn voet naar buiten draaien, op één lijn lopen, knieën bij elkaar, het rondje bij de schouders, de hand van de man op mijn rug waar ik een beetje tegenaan moet leunen, NIET die andere hand van hem aan gort knijpen, voelen wat hij wil in plaats van het in te vullen, niet in mijn hoofd zitten, o, en de muziek: in de maat dansen. Het wordt een ramp, hoe erg de vriendinbroer zijn best ook doet. Na twee nummers gaan we maar weer langs de kant zitten. Ik ben diep teleurgesteld. Ik dacht écht dat ik het al een beetje kon (na vijf lessen, hahaha), maar na één salsales kan ik weer overnieuw beginnen.

De vriendinbroer wijst allemaal mensen uit het tangocircuit aan die langs de kant zitten of voorbij dansen. De vrouw met het vlammend rode haar is Bettie van de tangoschool met de kersjes (een prachtig symbool voor de tangobeweging!). Van de twee zwarte krullenbollen is eentje Peter (van Peter en Ina, ook een tangoschool) en de ander is dj Bart - ik hou ze uit elkaar doordat Peter hoofdzakelijk op de dansvloer is en Bart voornamelijk langs de kant zit; als ze allebei dansen, dan weet ik niet wie wie is. De dj heet Avi, ik vind dat hij mooie maar dramatische tangomuziek draait waar ik erg onrustig van word. Op een gegeven moment zit ik naast Elzo van de site tangogroningen.nl die op zijn site een link naar mijn column heeft geplaatst (dank!). Eerder zit ik naast een Fries die ik ook op andere tangosalons heb gezien en wiens specialiteit tijdens het dansen vooral zijn zevenmijlsstappen zijn. De Fries probeert ook nog even met mij te dansen, maar ook dat wordt niks. “Jemig” zegt hij, “heb jij op stijldansen gezeten ofzo?”. En over het achteruitlopen: “Ga maar eens een cursusje bij Bettie doen, dan ben je een hele cursus bezig met alleen maar achteruitlopen”. Che Guevara kijkt van de wand onbewogen toe, dat was wél een Argentijn maar hij kon niet dansen. Als ik het zó bekijk, dan is er voor mij nog hoop.

We zitten tot slot nog even aan de bar. De vriendinbroer is minder gecharmeerd van de trap. “Het is hier net een bordeel” zegt hij, “met allemaal kamertjes boven”. Als ik zeg dat ik met mijn rokje liever niet die trap op ga - het is een open trap - vraagt hij grijnzend: “Draag jij geen onderbroek dan?”. Even later krijg ik een lumineus idee om één van mijn schoenen op de trap achter te laten als aanwijzing voor mijn prins ­ die kan zich dan het leplazerus zoeken naar de prinses die bij die schoen hoort. Maar de vriendinbroer torpedeert ook dat door te zeggen dat de kans groot is dat de volgende dag pepernoten in mijn schoen zitten. Of een pissig briefje waarop staat: “Kon er niet eens een wortel af?”. Uiteindelijk gaan we naar huis. Mijn dag was zó vol dat er gewoon geen tangootje meer bij kon. Aan Plaza Danza lag dat in elk geval niet!