Kruispas in Spijkerbroek 03

Ik had er als een berg tegenop gezien, de dag ervoor in de rij voor de kassa in de supermarkt nog zenuwachtig geoefend en vooral het feit verwenst dat alles met een eerste keer begint. Eerste keren vind ik zelden leuk. Omdat het eerste keren zijn. Sommige eerste keren zijn zó vervelend dat er nooit een tweede keer komt. Of pas na een hele lange tijd. Vaak moet een tweede keer mij overtuigen dat iets toch écht leuk kan zijn, dat die vervelende eerste keer alleen een startprobleem was. Bij mijn eerste salsaparty deed Ewald Chocolaad mij geloven dat iedereen van zijn salsadansschool altijd standaard naar zijn salsaparty’s kwam en dat ik de enige zou zijn als ik niet zou komen. Dus kwam ik, ik bleek de enige beginner te zijn. Desondanks had ik een dijk van een avond. Ik stelde mijn eerste tangosalon nu dus maar voor als die eerste salsaparty. Bovendien kwam mijn vaste tangopartner, de Hogelander, ook. Als de nood aan de man kwam, konden we altijd overstappen op salsa.

Zondagmiddag was het zover. Ja, en of het nou om salsa of om tango gaat, het getut vooraf is voor mij altijd al de helft van het plezier. Zalfjes, lotionnetjes, cremepjes, geurtjes, make up, ik vind het allemaal geweldig. Voor vrouwen van boven de veertig is make-up de grootste vriend en dansen is een mooie aanleiding om alle registers eens lekker open te trekken. Neuriënd koos ik voor een jurk omdat een jurk bij het dansen zo heerlijk om je heen zwiert. En zwarte bescheiden hakjes. Toen op de fiets naar het Heerenhuys waar we eerst nog een inhaalles hadden. Bij binnenkomst zag ik meteen dat ik totaal overdressed was. Ik was de enige die een jurk droeg - wat mij verbaasde, want tango associeer ik toch vooral met mooie, elegante jurken. Wel zag ik adembenemend mooie schoenen, vaak met enorme stilettohakken.

De hakken van Inez waren volgens mij het hoogst; mooie, zwarte open schoenen, van boven van fluweel, waar ik verliefd naar zat te kijken. Die schoenen deden haar voetbewegingen zó prachtig uitkomen, dat veel van wat ze vertelde en uitlegde een beetje langs mij heen ging. De les ging over leiden en volgen. Wat ik er van meekreeg, was dat ‘volgen’ bij tango niet betekende ‘lijdzaam en passief uitvoeren van wat een man aangeeft en een beetje close om zijn nek hangen’. Maar dat volgen bij tango meer inhield dat een vrouw antwoordt op wat een man aangeeft. De Hogelander en ik hielden ons vooral bezig met de basispassen. Ik had de eerste lessen gemist en in mijn hoofd was het een zootje. Was de basis nou altijd mét een kruispas? En zo niet, hoe moest het dan zónder kruispas? Hoe merkte je dat je een kruispas moest doen? Ik snapte er niks meer van. En het bekende gekibbel: Mijn danspartner vond dat ik niet goed volgde en ik zei toen dat hij niet in de maat danste. Nou ja, ik heb erg veel moeite met het volgen, of het nou om salsa gaat of om tango. Maar het ging die middag steeds beter, ik begon mij al minder een paard te voelen.

De open les liep naadloos over in de tangosalon. Dat was ook zoiets: deze tangosalon begon overdag, ergens halverwege de middag, en duurde tot aan het begin van de avond. Heel relaxed na de siesta, halverwege een cappuccinootje of een kopje thee en tegen etenstijd weer naar huis. Dit was trouwens niet een gewone, normale tangosalon maar een neo-tangosalon. Dat hield in dat er ook niet-tangomuziek werd gedraaid. Inez zelf was dj. Ze draaide vanalles, van tango tot Amy Winehouse, van Kate Bush tot de muziek van de film Le fabuleux destin d'Amelie Poulain (of zoiets). Het was de bedoeling dat je overal tango op danste, maar als dat al te lastig werd, stapten de Hogelander en ik gewoon over op salsa; dat voelde uiteindelijk net zo vreemd. “Straks worden we eruit gestuurd” grijnsde hij. Waar ik alleen ontzettend aan moest wennen, was dat het allemaal zo verschrikkelijk serieus en plechtstatig was. Wat miste ik de Caribische vrolijkheid! Er werd ongeveer net zoveel gelachen als bij een gemiddelde kerkdienst! De mensen op de dansvloer dansten vaak met gesloten ogen en keken ongelofelijk ernstig. Vandeweeromstuit kwam ik in een hele jolige stemming, vooral toen de Hogelander na een reeks van mislukte ochootjes waar ik de slappe lach van kreeg, tegen mij zei: “Je mag niet lachen bij tango, hoor!”

Ik had ook helemaal niks te doen want ik hoefde niet op jacht naar danspartners. Tijdens mijn eerste tangoles had Inez verteld hoe het allemaal in z'n werk ging op een échte tangosalon: Eerst oogcontact, dan loopt de man op de vrouw af en vraagt haar ten dans. “Jaja” dacht ik toen, “zolang ik het nog niet kan, zal ik mij daar aan houden. Maar zo gauw ik een beetje kan dansen, draai ik mijn eigen revolutie af”. Maar misschien is dat helemaal niet nodig. Want als ik zin had om te dansen, dan danste ik met de Hogelander. Bovendien kwam ik iemand uit een ver verleden tegen, een broer van een schoolvriendin, die al zeven jaar tango danste, en daar danste ik ook mee. Hij leerde mij de gouden regel van tango om je lichaamsgewicht altijd op één been te hebben, om nóóit op twee benen te staan. Als je als vrouw niet weet wat je moet doen, dan moet je gewoon op één been gaan staan totdat je wél voelt wat je moet doen. Tussen het dansen door zaten we met z'n drieën op het bankje langs de kant te kletsen, dansende stellen te bewonderen, van de muziek te genieten en hadden we erg veel lol.

Op een gegeven moment viel het mij op dat Rob zo'n beetje de hele middag aan het dansen was, telkens met weer een andere danspartner. De schoolvriendinbroer vertelde toen dat Rob op tangosalons probeert om met alle aanwezige vrouwen te dansen en daarmee is hij meestal de hele middag wel zoet. “Straks gaat hij jou ook vragen” zei de Hogelander naast mij grijnzend. Hij was nog niet uitgesproken of Rob kwam op ons bankje aflopen en vroeg mij ten dans. Ik weigerde, ik durfde niet. “Later” piepte ik, “als ik het een beetje kan”. Maar de Hogelander en de schoolvriendinbroer riepen direct om het hardst dat dat niet mocht, ik mócht niet weigeren. Even had ik een flash back van vijf jaar geleden: Ewald Chocolaad die op mijn eerste salsaparty mij ten dans vroeg en die na mijn weigering teleurgesteld zei: “Wéiger je mij?”. Toen kwam ik met knikkende knieën van de bank omhoog. “Ik zal mijn nagels niet in je rug zetten” zei ik tegen Rob. Ja, en hoe gaat dat met hele goede dansers, ik kreeg het gevoel dat ik het kon! En dat niet alleen, voor mijn gevoel was ik eventjes in de hemel. Een bedwelmende dans, tango! Al met al was het een overweldigende eerste keer. En net als bij salsa smaakte deze tangosalon vooral naar meer!