Kruispas in Spijkerbroek 01

‘Ik hoor jou nooit meer over bronstige negers’ zei mijn oom van vijfenzeventig uit Noord-Holland voor de telefoon. Hij heeft zelf een dochter uit zijn eerste huwelijk die de salsadansvloeren in de kop van Noord-Holland afschuimt en die mijn voorkeur voor mooie donkere mannen deelt. Een voorkeur waar mijn oom helemaal niets van begrijpt. ‘Wat is er mis met een gewone hollandse man?’ heeft hij mij meerdere keren gevraagd, altijd een beetje verongelijkt. Alsof hijzelf persoonlijk werd afgewezen want hij is zo blank als het strand bij Callantsoog.

In ons laatste telefoongesprek heb ik mijn oom verteld dat er met tenminste één Nederlandse man helemaal niks mis was. Dat ik die gewone hollandse man ken van een cursus stemexpressie ergens in de vijftiende eeuw en dat we in de afgelopen dertien jaar elkaar telkens om de zoveel tijd weer tegenkwamen: in de bibliotheek, op de universiteit, op Noorderzon, tijdens de Jazzfietstour, op een cantorijdag. Elke keer verbaasden we ons allebei erover dat we precies dezelfde dingen deden, dezelfde voorkeuren hadden, dezelfde dingen leuk vonden. En telkens hadden we alleen even tijd om aan elkaar te vragen hoe het ging en hoe de naam ook al weer was en dan moesten we allebei weer snel verder.

Tot we elkaar weer tegenkwamen in Images, na een loodzware Bergmannfilm waarin iedereen op het eind doodging en dat dan ook nog in het zwartwit. Ik had al direct een kaartje voor de volgende film gehaald, want met het sombere eindbeeld van dat bootje in de mist waarin iedereen lag dood te gaan en dat tussen de lijken dreef, wilde ik niet naar huis. Hij had dezelfde film gezien en was ook behoorlijk aangeslagen. Misschien lag het aan deze bijzondere omstandigheid dat we eindelijk een afspraak maakten om samen iets te gaan doen ­ we deden uiteindelijk toch hetzelfde soort dingen. En zo belandden we op een zaterdagavond op Noorderzon. En hoe gaat dat, als je heel veel kikkers kust, wil er wel eens eentje in een prins veranderen.

Op Noorderzon werd het mij vrij snel duidelijk dat ik de man van mijn leven was tegengekomen. Eerlijkheidshalve moet ik er wel bij vermelden dat ik dat van elke man denk waar ik verliefd op word. Eigenlijk ben ik best al wel vaak de man van mijn leven tegenkomen. Er waren alleen twee problemen. Het eerste probleem was dat de man in kwestie er zelf niet zo over dacht. Maar ja, wat niet is, kan komen. De tijd zou dat probleem wel oplossen, dacht ik. Hij vond mij in elk geval leuk genoeg om vaker iets mee af te spreken. Het tweede probleem was veel ernstiger: mijn prins-zonder-wit-paard danste tango. ‘Tango??!’ riep ik vol afschuw uit toen we op Noorderzon haast al hand-in-hand liepen, ‘wie danst er nou tángo?’. Maar hij legde uit dat tango een veel introvertere dans is dan salsa, dat tango beter bij hem paste zoals salsa waarschijnlijk beter bij mij. Tango was zelfs zijn levensvisie geworden: op je eigen benen staan en af en toe op een ander leunen. ‘Ja, en jij als man leiden en het vrouwtje braaf volgen’ zei ik somber. En dat dan ook nog op ellendige muziek. Misschien was hij toch niet de man van mijn leven.

We zagen elkaar vaker en tijdens een van onze afspraken kreeg ik een lumineus idee: Als ik nou eens stiekum een paar lesjes tango nam en dan over een tijdje mijn tangoprins quasi-nonchalant zou vragen of ik eens meemocht naar een tangosalon en dan ineens - surprise! - een tango met hem zou dansen. Op het moment dat ik dit bedacht, waren alle proeflessen tango net geweest, de meeste cursussen waren al begonnen. Maar ik was ook helemaal niet van plan om een hele cursus te volgen. Met mijn talent zou ik aan één, twee privélesjes wel genoeg hebben. Dacht ik. Ik bekeek een aantal tangofilmpjes op YouTube en was helemaal gerust gesteld: Kat in 't bakkie. Als eerste ging ik de stad in op zoek naar een paar indrukwekkende hakken. Omdat de Latinnetfotograaf zo enthousiast was over Inez, nam ik als tweede contact op met Inez van Rob & Inez.

Een avond later stond ik totaal verdwaald in het Heerenhyus bij een tangoles. Tussen allemaal mensen die al een proefles en een gewone les hadden gehad en die tango echt helemaal geweldig vonden. Inez had geprobeerd om een man voor mij te regelen maar dat was niet gelukt. Ik vond dat helemaal geen probleem, ik ging gewoon voor de absolute hoofdprijs: ik danste haast de hele les met Rob. Ik kreeg het zelfs voor elkaar dat er van partner werd gewisseld, wat bij tango niet gebruikelijk is. Later kwam ik er achter dat dat niet zozeer mijn verdienste was maar dat de andere vrouwen hun kans roken om met Rob te kunnen dansen.

Tja, en tango. Voor mijn gevoel was het meer een cursus achteruit-schaatsen. Ooit begon ik bij Ewald Chocolaad met salsadansen en het enige dat ik in die eerste lessen goed deed, was dat ik zo mooi rechtop stond. Nou, bij tango was zelfs dát niet goed want je leunt bij tango een beetje naar voren. Ik was totaal de kluts kwijt, ik wist níet wat mij overkwam. Aan het eind dansten Rob en Inez nog even samen zodat wij konden zien wat de uiteindelijke bedoeling was. En toen ging ik overstag. Dat ik mij zó verkeken heb op tango! Bij dezen neem ik alles terug wat ik ooit aan negatieve dingen over tango heb geschreven, tango is fantastisch! Het voelde als hét bewijs dat ik dit keer écht de man van mijn leven was tegengekomen - hij wist het alleen zelf nog niet (ahem). Ik zag het al helemaal voor me, mijn prins en ik: we dansten nog lang en gelukkig samen tango, dicht tegen elkaar aan. Un jour mon prince viendra - op witte tangoschoenen!