Heb je dat ook? Een herinnering, dat je al ooit eens in aanraking bent gekomen met de tango, jaren voordat je met lessen begon? Maar dat het je toen niks zei, niks deed?
Of misschien wél, misschien heeft de tango zich toen in je onderbewustzijn genesteld, om er jaren later weer uit op te duiken.

Zo’n 17 jaar geleden liep ik toevallig een keer binnen op een tangosalon van de Argentijnse Tangoclub. Het was er gezellig, ik herkende zelfs twee bekenden, maar die tango vond ik maar niks. Alleen maar moeilijkdoenerij. Een vreemd soort ritueel, van: ‘Als jij zus doet, dan doe ik vervolgens zo’. Wel herinner ik mij het logo van de organiserende club, een klein trekharmonicaatje, dacht ik toen.

Zie het filmpje op de site van Dujardin.

Nu ik zelf dans komen de herinneringen een voor een weer naar boven. Zoals je je plotseling een gebeurtenis kan herinneren, waarvan je zeker weet, dat je er in jaren niet aan gedacht hebt. Zo weet ik nog, dat ik in 1985 een poster heb gemaakt voor een tangoconcert. In die tijd was ik ‘punk’ en had geen flauw idee wat tango inhield. De klant zei: ‘doe maar iets met schoenen, harten en dolken, dat is altijd goed’. Dat was voor ‘Tango Cuatro’, het eerste tangoconcert in Grand Theatre. Iets waar ik nu trotser op kan zijn, dan ik toendertijd was.

Dat waren mijn oudste tangoherinneringen. Tenminste... dat dácht ik. Totdat ik voor het eerst op een salon ‘Lagrimas y Sonrisas’ van Pascual de Gullo hoorde. Tot mijn stomme verbazing is mijn allereerste tangoherinnering nog veel ouder.
Ik herinner mij een televisiereklame met dansende flessen en glazen in een typische jaren-’60 studio. Een man zong op de deun van ‘Lagrimas y Sonrisas’:

Dat was 1971 en het is zonder twijfel de oudste reklame die ik mij kan herinneren en ik heb de tekst altijd onthouden. De tangomuziek moet toen (niet 9, 17 of 21, maar 35 jaar geleden) een onuitwisbare indruk op mij gemaakt hebben, want aan de Dujardin vieux ben ik nooit begonnen, maar aan de tango wel.

Elzo